ای فلک از ستمت پایه ی ایمان بشک          ظلم منصور لعین ، پشت مسلمان بشکست    

اهرمن آتش کین زد به در خانه ی دین          که ازاین غم،دل آن فخر سلیمان بشکست 

آتش کین به در خانه ی آن شاه زدند           عرش حق را شررش پایه وارکان بشکست

رفت در آتش سوزان جفا همچو خلیل          که از آن واقعه ، جان ودل اخوان بشکست

گفت : من پور خلیلم به میان آتش            ناگهان قدرت آن آتش سوزان بشکست

گاه تبعید شد وگاه بدی حبس نظر            من چه گویم که دل عالم امکان بشکست

بهر قتل شه دین ، تیغ کشیدی منصور        زآن ستم بین که دل ختم رسولان بشکست  

سر برهنه بسوی قصر جفا برد ورا          بن ربیعش ، که زکین محور ایمان بشکست

پسر فاطمه راپای پیاده بردی               از پی مرکب و ، دل زآن شه دوران بشکست

عاقبت زهر جفا ریخت بکامش ، منصور      که ازاین بار ستم ، گنبد دوران بشکست

پسرش موسی جعفر شدی از کینه یتیم          شیعه را رحلت وی منزلت وجان بشکست 

نه همین پشت فلک از غم وی گشت کمان       قلم((آهی )) گوینده ی دیوان بشکست*

*-صص 202-204 جلد دوم دیوان آهی-اثر طبع علی آهی -انتشارات خزر-تهران- 1348 شمسی